مننژيت ناشي از P. aeruginosa اغلب در بيماران سرطاني بوجود آمده و معمولاً با تب، سر درد، سفتي گردن، گيجي و ساير علايم نورولوژيک مننژيت همراه مي‌باشد. در فقدان باکتريمي، بيماري به سمت تحت حاد تمايل دارد. بيماران مبتلا به باکتريمي ممکن است از بيماري تشديد يافته که با شوک سپتيک همراه است رنج ببرند [2].
1-2-17-7- عفونت‌هاي دستگاه گوارش
عفونت‌هاي پسودومونايي دستگاه گوارش اصولاً در نوزادان تازه متولد شده و بيماران دچار سرکوب سيستم ايمني رخ مي‌دهند. در برخي از بيماران انتروکوليت29 تهديد کنند? حيات ايجاد مي‌شود. گاهي در بيماران مبتلا به سرطان نوتروپنيک، عفونت‌هاي بدون علامت روده به سوي سپسيس يا عفونت‌هاي اکتوپيک منتشر پيشرفت مي‌کنند، اما انتروکوليت شديد هم ممکن است رخ دهد. بيماران نوتروپنيک داراي انتروکوليت ضايعات هموراژيک و نکروتيک را در مخاط روده نشان مي‌دهند. همانند ضايعات اکتيما گانگرونوزوم پوست، اين ضايعات محتوي ارگانيسم هستند، ولي سلولهاي التهابي کمي دارند. معتقدند که يک بيماري کودکان که تب شانگهاي30 ناميده مي‌شود و مشابه تب تيفوئيد است، بوسيل? P. aeruginosa ايجاد مي‌شود [1، 4].
1-2-17-8- عفونت‌هاي پوست و بافت نرم
استافيلوکوک‌ها زماني عمده ترين عامل ايجاد مرگ در بيماران دچار سوختگي‌هاي شديد بودند. با بهبودي در نحو? مراقبت از سوختگي‌هاي شديد، بيماران اغلب از عفونت‌هاي اوليه استافيلوکي نجات پيدا مي‌کنند، اما تنها عفونت‌هاي پسودومونايي هستند که مي‌توانند نکروز بافتي31 و سپسيس ايجاد کرده و مي‌توانند به سرعت موجب مرگ شوند. پسودوموناس‌ها در اسکارهاي سوختگي کلونيزه شده و تا غلظت بيش از 105 باکتري در هر گرم بافت رشد مي‌کنند. ناحيه سوخت? آلوده رنگ خود را از دست داده، سياه شده و پوست ناحيه مجاور آن ادماتوز شده و دچار هموراژي مي‌شود. بيماران، عدم درک موقعيت32 ، تب يا کاهش دماي بدن، درد شکم همراه با استفراغ و اسهال (ايلئوس) و لوسمي را نشان مي‌دهند. هنگامي که عفونت نکروزه تثبيت شد، پسودوموناس‌ها به سرعت به درون خون وارد انتشار يافته و يک سپسيس شديد ايجاد مي‌کنند [6].
در بيماران دچار سوختگي، ايزولاسيون بيمار يک ابزار بسيار موثر براي تأخير در شروع عفونت پسودوموناس (از 19 تا 41 روز به دنبال سوختگي) و کاهش تعداد مرگ و مير ناشي از عفونت پسودوموناس (از 77% به 21% در بيماران آلوده) مي‌باشد. P. aeruginosa مي‌تواند در بيماراني که از وان‌هاي گرم آلوده با ارگانيسم استفاده مي‌کنند درماتيت وان گرم ايجاد نمايد. P. aeruginosa ممکن است هم چنين در مبتلايان به پاي ورزشکار33 موجب tropical immersion foot گردد. اين حالت بوسيل? عفونت انگشتان پنج? يا به دنبال قرارگيري پا در دما، رطوبت مشخص مي‌شود. سندرم ناخن سبز فرمي از پارونيشياي ايجاد شده بوسيله P. aeruginosa است. رنگ سبز34 مشخص صفح? ناخن، ناشي از توليد پيوسانين به وسيل? ارگانيسم مي‌باشد [2].
1-2-17-9- عفونت‌هاي دستگاه اداراي
Ecoli، گونه‌هاي انتروکوک و P. aeruginosa سه عامل معمول عفونت‌هاي دستگاه اداري اکتسابي از بيمارستان هستند. بيماراني که بصورت شايعي آلوده مي‌شوند، افرادي هستند که داراي کانترهاي ادراري، التهاب مزمن پروستات و يا سنگ‌هاي کليوي مي‌باشند. P. aeruginosa همانند ساير ارگانيسم‌هاي گرم منفي مسئول برخي از موارد پيلونفريت اکتسابي از جامعه در زنان مي‌باشد [1].
درمان
درمان عفونت‌هاي P. aeruginosa به علت مقاومت دارويي مشکل مي‌باشد. درمان‌هاي پيشنهادي جهت بيماري‌هاي ناشي از P. aeruginosa
1-2-17-10- باکتريمي
درمان آنتي بيوتيکي تهاجمي (آمينوگليکوزيد ضد پسودوموناسي به تنهايي يا همراه با پني سيلين ضد پسودوموناسي) و درمان حمايتي جهت سپسيس [2].
1-2-17-11- عفونتهاي استخوان و مفصل
عمل جراحي ، درناژ چرک و تجويز آنتي بيوتيک (آمينوگليکوزيد ضد پسودوموناسي به تنهايي يا همراه با پني سيلين ضد پسودوموناسي).
1-2-17-12- عفونت‌هاي سيستم عصبي مرکزي
آبسه‌هاي مغزي : درناژتوسط جراحي و آنتي بيوتيک
مننژيت: سفتازيديم
عفونت‌هاي گوش:
عفونت چرکي مزمن گوش مياني:جراحي غشاء ماستوئيد و آنتي بيوتيکهاي تزريقي
عفونت بدخيم گوش خارجي: جراحي و آمينوگليکوزيد‌هاي بتالاکتام همراه با آمينوگليکوزيد ضد پسودوموناسي
ماستوئيديت در بيماران ديابتي: جراحي و آنتي بيوتيک بر اساس آزمايش تعيين حساسيت
عفونت گوش خارجي: آنتي بيوتيک‌هاي مناسب و کورتيکواستروئيد‌ها، اسيد استيک2% و عوامل خشک کننده
عفونت گوش مياني: سفالوسپورينهاي نسل سوم ضد پسودوموناسي
عفونت‌هاي چشم:‌
جنتامايسين با دوز بالا
عفونت‌هاي گوارشي:
آنتي بيوتيک بر اساس آزمايش تعيين حساسيت
1-2-17-13- اندوکارديت عفوني
بيماري‌هاي دريچه آئورت يا ميترال : تعويض سريع دريچه و آنتي بيوتيکهاي تزريقي با دوز بالا(پني سيلين ضد پسودوموناسي همراه با آمينوگليکوزيد ضد پسودوموناسي)، برداشت طحال در صورت وجود آبسه‌هاي طحال
بيماريهاي دريچه سه لختي: آنتي بيوتيکهاي تزريقي با دوز بالا(پني سيلين ضد پسودوموناسي همراه با آمينوگليکوزيد ضد پسودوموناسي)، تعويض دريچه در صورت پايداري باکتريمي
1-2-17-14- عفونت‌هاي مجراي تنفسي
عفونت‌هاي مزمن ريوي در مبتلايان به سيستيک فايبروزيس: آنتي بيوتيکهاي تزريقي با دوز بالا(معمولا آمينوگليکوزيد ضد پسودوموناسي در همراه يک سفالوسپورين نسل سوم ضد پسودوموناسي يا پني سيلين ضد پسودوموناسي )
پنوموني اوليه باکتريميک: آنتي بيوتيکهاي تزريقي با دوز بالا(معمولا پني سيلين ضد پسودوموناسي، تيکارسيلين همراه با کلاولانات يا ايمي پنم)
پنوموني اوليه غير باکتريميک: آنتي بيوتيکهاي تزريقي با دوز بالا(معمولا پني سيلين ضد پسودوموناسي، تيکارسيلين همراه با کلاولانات يا ايمي پنم)
1-2-17-15- عفونت پوست و بافت‌هاي نرم
سندرم ناخن سبز: محلولي از3% تيمول در الکل مطلق
درماتيت Hot tub : فاقد درمان اختصاصي. تميز کردن Hot tub
نکروز بافتي و سپسيس در بيماران دچار سوختگي: ايزوله کردن و آمينوگليکوزيد ضد پسودوموناسي همراه با پني سيلين ضد پسودوموناسي
Immersion foot گرمسيري: تدابير عمومي (خشک نگه داشتن و استراحت دادن پاها) و در صورت نياز مصرف آنتي بيوتيک
1-2-17-16- عفونت‌هاي ادراري
سفالوسپورينهاي نسل سوم تزريقي ضد پسودوموناسي، تيکارسيلين همراه با کلاولانات يا پني سيلين ضد پسودوموناسي همراه با آمينوگليکوزيد ضد پسودوموناسي [2 , 4].

مقاومت آنتي بيوتيکي
P. aeruginosa به طور ذاتي به بسياري از آنتي بيوتيک‌ها مقاوم است و حتي مي‌تواند در طي درمان به سويه‌هاي مقاوم تري تبديل شود. مکانيسم‌هاي مقاومت متعددي شناسايي شده است، که شامل: پمپ Efflux، کاهش نفوذ پذيري غشاي خارجي، موتاسيون در آ نزيم DNA ژيراز و آنزيم RNA پليمراز، هيدروليز آنزيمي) فسفوريلاسيون، ادنيلاسيون و استيلاسيون (و توليد انواع بتالاکتاماز مي‌باشند. جهش پروتئين‌هاي پورين 35 مکانيسم اصلي مقاومت مي‌باشد. نفوذ آنتي بيوتيک‌ها به داخل سلول P. aeruginosa ، به طور عمده از طريق منافذ36 موجود در غشا خارجي صورت مي‌گيرد. اگر پروتئين‌هاي تشکيل دهنده ديواره اين منافذ تغيير يابد ، مقاومت به بسياري از گروه‌هاي آنتي بيوتيک ايجاد مي‌گردد.
P. aeruginosa تعدادي از بتالاکتاماز‌هاي مختلف را توليد مي‌کند که مي‌تواند بسياري از آنتي بيوتيک‌هاي بتالاکتام (مثل پني سيلين‌ها ، سفالوسپورين‌ها و کارباپنم‌ها )را غير فعال کند [1].
1-2-18- متالوبتالاکتاماز
بتالاكتامازهاي گروه B كه متالوبتالاكتامازها خوانده مي‌شوند از آنجا كه بر طيف وسيعي از آنتي بيوتيك‌ها از جمله پني سيلين‌ها، سفالوسپورين‌هاي وسيع الطيف و كارباپنم‌ها (به استثناي مونوباكتام) موثرند، مشكل عمده باليني به شمار مي‌روند . اين آنزيم‌ها به كاتيون‌هاي دو ظرفيتي مانند فلز روي به عنوان كوفاكتور براي فعاليت آنزيمي خود نياز دارند . متالوبتالاكتامازها توسط كلاونيك اسيد و سولباكتام و تازوباكتام كه بازدارنده‌هاي بتالاكتامازها هستند؛ مهار نمي شوند[25، 24] .
بازدارنده‌هاي متالوبتالاكتامازها در محيط آزمايشگاه شامل اتيلن دي آمين تترااستيك اسيد (EDTA)، سديم مركاپتواستيك اسيد (SAM)، 2مركاپتوپروپيونيك (MPA) و دي پيكولينيك اسيد (DPA) هستند [27، 26]. VIMو IMP از جمله ژن‌هاي پلاسميدي متالوبتالاكتاماز هستند كه توانايي انتقال از سلولي به سلول ديگر را دارا مي‌باشند . اين پديده منجر به انتقال افقي ژن‌هاي متالوبتالاكتاماز به ديگر گونه‌ها مي‌شود. امروزه اين آنزيم‌ها به گونه‌هاي خاصي متعلق نيستند [26].
1-2-19- شيوع مقاومت متالوبتالاکتامازها
Pseudomonas aeruginosa توليد كننده متالوبتالاكتاماز، اولين بار در سال 1988 در ژاپن [28] و بعد ا ز آ ن در مناطق گوناگون جهان از جمله آسيا شرقي [29]، اروپا [30] ، استراليا [34] و امريكا شمالي [31] گزارش گرديد. تيپ‌هاي گوناگون كارباپنمازها توليد شده توسط انتروباكترياسه به آهستگي در يونان، ايالات متحده، امريكاي لاتين و چين و به صورت اپيدمي در سطح كشورها گسترش يافته اند . ظهور منطقه اي در لهستان و ايتاليا گزارش شده است. گونه‌هاي ايزوله شده نشان مي‌دهند که داراي پلاسميد‌ها و ترانسپوزون‌هاي حامل ژن‌هاي متالوبتالاكتاماز هستند كه زمانيكه بيماران بين بيمارستان‌ها جابجا مي‌شود يا از يك بيمارستان به بيمارستان ديگر منتقل مي‌شوند گسترش مي‌يابد [34، 33، 32]. بر طبق اطلاعاتي از شبكه نظارت بر مقاومت‌هاي ضد ميكروبي اروپا (EARS-Net) سرعت مقاومت كارباپنم‌ها در ميان عفونت‌هاي پنومونيه در يونان 43.5 % ، در قبرس 17 % ، در ايتاليا 1.3 % ، در بلژيك 1.2 % و حدود 11 % در ميان 23 كشور ديگر گزارش شده است [35].
1-2-20- انواع تيپ‌هاي متالوبتالاکتاماز
درعرض چندين سال، متالوبتالاكتامازهاي بسياري از سراسر جهان جداسازي و شناسايي شدند؛ كه شامل IMP, VIM, SPM, GIM, SIM, NDM مي‌باشند [36، 33].
1-2-21- The Imipenemase(IMP) Type
تيپ IMP يك تيپ قابل انتقال از بتالاكتامازها ست كه خاصيت هيدروليز ايمي پنم و همچنين برخي از سفالوسپورين‌هاي وسيع الطيف را دارد . اين تيپ نسبت به اغلب عوامل بازدارنده غيرحساس است. اولين IMP در منطقه اي از ژاپن از گونه اي از Pseudomonas aeruginosa در سال 1988 يافت شد [33، 28]. تاكنون 23 نوع ديگر از آن گزارش شده است [37].
ژن‌هاي اين آنزيم‌ها پلاسميدي بوده، تقريبا KD120 وزن داشته و توانايي انتقال بين گونه‌هاي Pseudomonas را دارند. در گونه‌هاي انتروباكترياسه، IMP-1 براي اولين بار از Klebsiella pneumonia در سال 1999 در سنگاپور گزارش شد [38، 37].
1-2-22- The Veronese Imipenemase (VIM) Type
آنزيم‌هايي هستند كه نسبت به شمار زيادي از بتالاكتامازها مثل پني سيلين، سفتازيديم، ايمي پنم مقاومت نشان مي‌دهند . اين آنزيم‌ها وابسته به يون‌هاي فلزي هستند. كه فعاليتشان در كنار EDTA كاهش مي‌يابد و در حضور ZN2+ فعاليت خود را مجددا به دست مي‌آورند به اين دليل به آن‌ها متالوآنزيم‌ها نيز مي‌گويند [39].
دانشمندان معتقدند كه ژن‌هاي VIM بر روي اينتگرون‌هاي كلاس ? قرار دارد . اولين VIM در منطقه اي از ايتاليا به نام Verona از سودوموناس آئروژينوزا در سال 1997 مشاهده شد [40، 33].
1-2-23- New Delhi Metalo ?-lactamase-1 (NDM-1) Type
NDM-1 يك تيپ جديد از متالوبتالاكتاماز‌هاست. اين آنزيم به وسيله برخي از باكتري‌ها كه نسبت به بيشتر

دیدگاهتان را بنویسید