افزايش تراكم علف‌هرز، ديگر مقادير كاهش يافته كارگر نبود (اويسي وهمكاران، 1388). آيين نامه‌هاي حفاظت از محيط زيست، كشاورزان را به مصرف كمتر نهاده‌هاي شيميايي از جمله علف‌كش‌ها وا مي‌دارد (كيم و همكاران، 2006). در اين حال، كوين و همكاران (2001) نشان دادند كه مصرف 5/4 ليتر مولينيت در هكتار، در كشت مستقيم برنج غرقابي، مادة خشك و پنجه‌زني سوروف را به طور معني‌داري كاهش داد.
بهاري و همکاران (1390)، با بررسي اختلاط علف‌کش‌ها در کنترل علف‌هاي هرز ذرت گزارش کردند نتايج به دست آمده از مقايسه ميانگين بر هم‌كنش دو علف‌كش ام‌سي‌پي‌آ و بروموكسينيل و نيكوسولفورون در 15، 30 و 45 روز پس از سم‌پاشي بر درصد كاهش تراكم، وزن تر و وزن خشك كل علف‌هاي هرز پهن برگ و باريك برگ مزرعه نشان داد كه در مجموع تيمارهاي اختلاط اين دو علف‌كش بر كاربرد تكي هر يك برتري دارد. از سوي ديگر نتايج حاصله بيان‌گر آن است كه تيمار اختلاط 1 ليتر در هكتار ام‌سي‌پي‌آ + بروموكسينيل با 2 ليتر در هكتار نيكوسولفورون، بيشترين ميزان كنترل كل علف‌هاي هرز مزرعه را سبب شد. در رابطه با کاربرد بهينه مصرف علف‌کش، موسوي و همکاران (1390)، گزارش نمودند که كاربرد 5 ليتر مولينيت در هكتار با كاهش تعداد پنجه سوروف در واحد سطح، موجب افزايش توان رقابتي برنج و استفاده مطلوب آن از منابع موجود براي توليد مادة خشك بيشتر شد. اين مسئله سبب اختصاص سهم بيشتري از عملكرد بيولوژيك به دانه و بدست آمدن بالاترين شاخص برداشت شد. اما ماده خشك بوته‌هاي سوروف باقي‌مانده، كه در اثر رقابت برنج از تعداد پنجه كمتر و رشد ضعيف برخوردار بوده‌اند، به شدت كاهش يافته، ولي همين ماده خشك كم را بوته‌ها به دانه منتقل كردند كه منجر به افزايش شاخص برداشت سوروف گرديد.

2-7- اثرات علف‌کش ها بر ساير حبوبات
مهديه و بزازي (1374)، در گزارش نهايي طرح بين المللي كنترل شيميايي علف‌هاي هرز در زراعت عدس ديم، علفكش‌هاي پرومترين وسيانازين را بعد تيمار وجين دستي مناسب دانسته‌اند. بزازي (1375)، نيز با انجام يک بررسي بيان نموده كه مصرف علفكش سيانازين با 1 ليتر ماده موثر در هكتار به همراه علف‌كش كرب به ميزان 5/0 كيلوگرم ماده موثر در هكتار و تيمار مصرف علف‌كش اگران به ميزان 2 كيلوگرم ماده موثر در هكتار + كرب به ميزان 5/0 كيلوگرم ماده موثر در هكتار، در رديف تيمار شاهد با 2 بار وجين و وجين دستي كامل مي‌باشند.
فقيه و بزازي (1376)، با كاربرد چند علف‌كش در زراعت عدس ديم در ايستگاه مراغه علف‌كش اتال فلورالين 4 ليتر درهكتار را در كلاس تيمار دو بار وجين بر آورد كرده‌اند. بزازي و اردبيلي (1378)، با آزمايش تعدادي علف‌كش در زراعت عدس، مصرف علف‌كش ايمازوتاپير به صورت پيش کاشت را مناسب دانستند. همچنين اين محققان آزمايشي را با كاربرد چند علف‌كش برروي زراعت نخود انجام داده‌اند كه علف‌كش پايرديت به ميزان 5/2 ليتر درهكتار به صورت پس از رويش نخود به کار رفت و در اين آزمايش اثر بسيار خوب دركنترل علف‌هاي هرز و افزايش عملكرد داشته است. گيمنز و همكاران (1994)، در مورد تاثير ميزان 2 كيلوگرم در هكتار پايرديت برروي 4 رقم نخود نشان داده است كه فعاليت فتوسنتزي از طريق اختلال در سرعت انتقال الكترون 2، بوده كه 10 روز پس از مصرف علف‌كش بر طرف گرديد. تحمل نخود به پاپرديت دراثر تجزيه و سميت زدائي علف‌كش بيان شده است.

2-8- نتيجه‌گيري
در کشور ايران با مشکل هجوم و مقاومت علف‌هاي هرز به سموم مصرفي در سطح مزارع رو به رو هستيم. به نظر مي رسد که بايد به سمت راهکارهاي جديدي از جمله مصرف علف کش هاي جديد، انتخابي و در نهايت تلفيقي علف کش ها به منظور تاثير گذاري بيشتر آنها بر علف‌هاي هرز، روي آورد. در اين پژوهش سعي بر اين شده تا با کاربرد به تنهايي و تلفيقي علف‌کش‌ها بر علف‌هاي هرز مزارع لوبيا، به يک نتيجه جامع در رابطه با تاثيرات علف‌کش‌ها بر گياه لوبيا دست يافت.

فصل سوم
مواد و روش‌ها

مواد و روش‌ها
3-1 شرايط اقليمي و مشخصات محل آزمايش
اين پژوهش در بهار سال زراعي 93-1392 در مزرعه‌‌اي در شهرستان سپيدان اجرا گرديد. عرض جغرافيايي محل اجرا 30 درجه و 14 دقيقه شمالي و طول جغرافيايي آن 52 درجه و 00 دقيقه شرقي بود، که با ارتفاع حدود 2201 متر از سطح دريا در شمال غرب استان فارس واقع شده است.

3-2- مشخصات و شرايط آب و هوايي محل آزمايش

دیدگاهتان را بنویسید